Adolf Stademann (1824-1895) was een Duitse schilder, geboren en gestorven in München. Hij specialiseerde zich in landschappen en genreschilderijen, met een bijzondere focus op winterse taferelen en maanverlichte scènes. Zijn werk werd beïnvloed door de Nederlandse landschapsschilderkunst uit de 17e eeuw.

Stademann studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in München onder leiding van Carl August Lebschée en Moritz Lotze. Zijn vroege werken tonen een nauwkeurige observatie van de natuur en een verfijnd gebruik van licht en kleur, wat aansloot bij de smaak van zijn tijd.

Tussen 1860 en 1890 bezocht Stademann meerdere malen Nederland. Hij raakte geïnspireerd door Andreas Schelfhout, een van de bekendste vertolkers van het Nederlandse ijsgezicht, en begon Hollandse ijsgezichten te schilderen. Deze schaatsscènes waren zowel in Nederland als daarbuiten populair vanwege hun typisch Nederlandse karakter.

Musea zoals de Neue Pinakothek en de Schack-Galerie in München, evenals musea in Frankfurt, Lübeck en Winterthur, hebben zijn werken in hun collecties.

Stademann's schilderijen worden gekenmerkt door hun sfeervolle weergave van winterlandschappen en nachtelijke scènes, waarin hij het spel van licht en schaduw meesterlijk vastlegde. Zijn aandacht voor detail en zijn vermogen om de essentie van het winterse landschap te vangen, maken zijn werk tot een blijvend onderdeel van de 19e-eeuwse Duitse schilderkunst.