Barend Blankert werd geboren in 1941 in Emmeloord. Hij groeide op in de Noordoostpolder en volgde zijn opleiding aan de Academie Minerva in Groningen. In een tijd waarin de kunstwereld zich vooral richtte op abstractie en conceptuele stromingen, koos Blankert bewust voor een figuratieve benadering. Zijn voorkeur ging uit naar het realisme, maar dan in een vorm die meer zegt dan enkel wat zichtbaar is.

Zijn schilderijen tonen vaak eenzame of teruggetrokken figuren, meestal in sobere interieurs of lege ruimtes. De personages ogen kwetsbaar en zijn vaak naakt of slechts gedeeltelijk gekleed. Ze lijken in zichzelf gekeerd, gevangen in een moment van stilte of reflectie. Wat op het eerste gezicht een alledaags tafereel lijkt, krijgt door zijn precieze en beheerste stijl iets vervreemdends. De lege ruimtes om de figuren heen maken de eenzaamheid tastbaar. Zijn kleurgebruik is ingetogen, met veel grijs, oker en zachte overgangen die bijdragen aan de verstilling.

Blankert wordt vaak in verband gebracht met het magisch realisme, maar zijn werk is ook verwant aan dat van Edward Hopper, vanwege de nadruk op leegte, stilte en het isolement van de mens. Hij haalt inspiratie uit oude meesters als Vermeer en Piero della Francesca, en combineert hun vakmanschap met een moderne gevoeligheid voor psychologie en sfeer.

Ondanks het feit dat hij decennialang buiten de grote trends werkte, kreeg Blankert brede erkenning voor zijn werk. Zijn schilderijen zijn opgenomen in belangrijke collecties, waaronder die van het Rijksmuseum, Museum de Fundatie en het Dordrechts Museum. Hij exposeerde op talloze plaatsen in Nederland en daarbuiten.

Blankert staat bekend om zijn stille toewijding aan het schilderen zelf. Hij gelooft niet in snelle concepten of modieuze statements, maar in concentratie, vakmanschap en het vermogen om met verf en doek iets wezenlijks te raken. Zijn werk laat zich niet vangen in woorden, maar raakt aan universele gevoelens van kwetsbaarheid, tijd en aanwezigheid.