Cornelis Westerbeek (Sassenheim, 13 april 1844 – Den Haag, 22 oktober 1903) was een Nederlands kunstschilder en tekenaar wiens werk wordt gerekend tot de Haagse School. Binnen deze invloedrijke stroming ontwikkelde hij een eigen, herkenbare benadering van het landschap, gekenmerkt door tonaliteit, atmosfeer en een ingetogen kleurpalet.

Zoals veel kunstenaars van de Haagse School richtte Westerbeek zich op het Hollandse landschap: duinen, weilanden, polders en verstilde waterpartijen. Zijn schilderijen ademen een sobere poëzie. In plaats van dramatiek koos hij voor nuance — zachte overgangen tussen lucht en land, subtiele lichtwerking en een bijna meditatieve rust. Het weer, de seizoenen en het diffuse Nederlandse licht spelen een hoofdrol in zijn composities.

Ook als tekenaar toonde Westerbeek zijn vakmanschap. Met trefzekere lijnen wist hij structuur en diepte te suggereren, waarbij hij vaak dezelfde thematiek als in zijn schilderijen verkende. Zijn tekeningen vormen een waardevolle aanvulling op zijn geschilderde oeuvre en laten zien hoe zorgvuldig hij zijn onderwerpen observeerde.

Binnen de Haagse School nam Westerbeek misschien geen luidruchtige avant-gardepositie in, maar zijn werk draagt bij aan de kern van de beweging: het vangen van stemming boven detail, van atmosfeer boven anekdote. Zijn oeuvre weerspiegelt daarmee een periode waarin het alledaagse landschap werd verheven tot drager van emotie en identiteit.