Jan Kagie, voluit Johannes Leonardus Kagie, werd geboren op 2 oktober 1907 in Den Haag en overleed op 31 december 1991 in Amsterdam. Hij was een Nederlandse schilder en tekenaar die een eigen, onafhankelijke positie innam binnen de twintigste-eeuwse Nederlandse kunst.

Jan Kagie was autodidact. Zijn artistieke ontwikkeling vond grotendeels plaats buiten academische kaders, waarbij persoonlijke observatie, studie en ervaring centraal stonden. Van groot belang voor zijn vorming als schilder waren de twaalf jaar waarin hij woonde en werkte in het Drentse Rolde, van 1937 tot 1949. In deze periode verdiepte hij zich intensief in het landschap en het landelijke leven, wat een blijvende invloed had op zijn thematiek en beeldtaal.

Het werk van Kagie kenmerkt zich door een sterke tekenkundige basis, een sobere maar doordachte compositie en een aandachtige benadering van vorm en sfeer. Zijn schilderijen en tekeningen getuigen van rust, concentratie en een nauwkeurige waarneming van mens en omgeving. Na zijn Drentse periode vestigde hij zich in Amsterdam, waar hij zijn oeuvre verder uitbouwde.