Margot Hudig-Heldring (1909–1996) was een Nederlandse beeldhouwster die zich onderscheidde door haar fijnzinnige vormgevoel en de menselijke warmte die zij in haar werk wist te leggen. Ze werd geboren in Rotterdam in een welgestelde familie, maar koos al vroeg voor een artistieke weg die haar in contact bracht met de vooraanstaande kunstopleidingen van haar tijd. Hudig-Heldring volgde lessen aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam, waar zij onder meer werd beïnvloed door de klassieke beeldhouwtraditie en de nadruk op vakmanschap en materiaalbeheersing.

Haar oeuvre omvat portretten, figuurstudies en kleine plastieken, vaak uitgevoerd in brons, gips of steen. Ze wist menselijke trekken op subtiele wijze te abstraheren, waardoor haar beelden een tijdloze uitstraling kregen. Hudig-Heldring had een scherp oog voor karakter en emotie, en haar portretten combineren technische beheersing met een ingetogen psychologische diepgang.

Naast haar vrije werk nam zij deel aan tentoonstellingen van onder andere de Nederlandse Kring van Beeldhouwers, waarmee zij zich positioneerde binnen de kring van professionele kunstenaars in het interbellum en de naoorlogse periode. Haar stijl bleef geworteld in de figuratie, ook toen abstractie en experimentele vormen in de beeldhouwkunst steeds meer op de voorgrond traden.

In haar latere jaren werkte Hudig-Heldring rustiger, maar bleef zij actief in de kunstwereld. Haar werk is te vinden in particuliere collecties en op enkele openbare locaties in Nederland. Margot Hudig-Heldring overleed in 1996, maar wordt herinnerd als een kunstenaar die de menselijke maat centraal stelde en een verfijnde, persoonlijke toon wist te bewaren binnen de traditie van de Nederlandse beeldhouwkunst.