Prof. Pieter Dupont (Amsterdam, 1870 – Hilversum, 1911) was een vooraanstaand Nederlands etser, tekenaar en graficus, die aan het begin van de 20e eeuw grote faam genoot met zijn virtuoze prenten en tekeningen. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Nederlandse grafische kunst rond 1900 en speelde een sleutelrol in de herwaardering van de ets als volwaardige kunstvorm.
Dupont volgde zijn opleiding aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam, waar hij aanvankelijk werd opgeleid als schilder. Al snel koos hij echter bewust voor de grafiek, met name de ets en droge naald, waarin hij een buitengewone beheersing ontwikkelde. Zijn werk valt op door de technische perfectie, maar ook door zijn gevoel voor compositie, detail en sfeer.
Hij werd bekend met prentenreeksen waarin hij onderwerpen als paarden, interieurs, straatbeelden en portretten met grote precisie en levendigheid wist vast te leggen. Met name zijn serie “Paarden in de manege” en de etsen van Parijs en Brugge gaven blijk van zijn vermogen om beweging, architectuur en karakter vast te leggen in een paar trefzekere lijnen.
In 1906 werd Dupont benoemd tot hoogleraar in de grafische kunst aan de Rijksakademie, waar hij zijn kennis doorgaf aan een nieuwe generatie kunstenaars. Ondanks zijn vroege overlijden op slechts 40-jarige leeftijd liet hij een indrukwekkend en invloedrijk oeuvre na.
Zijn werk werd veelvuldig bekroond en is opgenomen in belangrijke collecties, waaronder het Rijksmuseum, het Stedelijk Museum Amsterdam en het British Museum. Tot op de dag van vandaag wordt Dupont geprezen om zijn bijdrage aan de emancipatie van de grafische kunst en zijn uitzonderlijke technische en artistieke vakmanschap.
Pieter Dupont geldt als een meester van de lijn — een kunstenaar die in zwart-wit een wereld wist op te roepen vol diepte, beweging en menselijkheid.
