Chris Herenius (1943) is een schilder wiens werk bekendstaat om een verstilde, tijdloze en bovenal teere sfeer. Zijn stillevens zijn subliem in hun eenvoud en roepen een bijna meditatieve rust op. Gefascineerd door kleine, verfijnde en vaak kwetsbare voorwerpen maakt hij weloverwogen composities waarin elk detail betekenis krijgt. Broze veertjes, insecten, verdorde bladeren, gekreukelde papiertjes of een oud kommetje met craquelé worden door hem geïsoleerd weergegeven en zo subtiel gerangschikt dat zij de toeschouwer uitnodigen tot bezinning.
Het weergeven van stofuitdrukking is voor Herenius telkens een uitdaging én een kans om de schoonheid van het alledaagse zichtbaar te maken: de fluwelige veren van een dood vogeltje, de transparantie van een verdord blad, de breekbare glans van een porseleinen kom. Alles ademt zorg en liefde voor het onderwerp, maar ook meesterschap in techniek.
Als voormalig verfdocent aan de Academie Minerva in Groningen beheerst Herenius als geen ander de uiteenlopende technieken van de schilderkunst. Hij leidt iedere verfsoort naar de door hem gewenste structuur en uitstraling. Voor hem is de verfkeuze vanzelfsprekend, maar voor de kijker soms verwarrend: kan olieverf werkelijk zo transparant ogen, of aquarel zo poederig?
Zijn stillevens tonen dat dit mogelijk is. Ze zijn meesterlijke schilderijen die ons letterlijk en figuurlijk doen stilstaan – bij de schoonheid van kleine dingen, bij de vergankelijkheid en bij de rust die kunst kan schenken.
