Josep Bofill Moliné (Barcelona, 1942) is een Catalaanse beeldhouwer voor wie kunst een middel is om tegenstellingen met elkaar te verzoenen. Zijn oeuvre beweegt zich op het snijvlak van materie en geest, stilte en communicatie, individu en collectief.

Bofill groeide op in een uitgesproken artistieke omgeving. Al op vijftienjarige leeftijd werkte hij samen met zijn vader aan fresco’s in de Sint-Andrieskapel in Andorra – een vroege ervaring die zijn gevoel voor schaal, symboliek en ambacht blijvend zou vormen. Kort daarna opende hij zijn eigen atelier, waar hij experimenteerde met uiteenlopende disciplines, waaronder goudsmeedkunst en keramiek.

Zijn formele opleiding volgde hij aan de Escuela de Artes y Oficios in Barcelona. Tot op de dag van vandaag woont en werkt hij in Barcelona.
In zijn werk brengt Bofill traditionele beeldhouwkundige en schildertechnieken samen met eigentijdse middelen zoals fotografie.

Communicatie vormt daarbij een centrale pijler: zijn sculpturen en beelden functioneren als visuele dialoog tussen ogenschijnlijke tegenpolen. Natuur en cultuur, binnen en buiten, licht en donker, mannelijk en vrouwelijk, het subjectieve en het objectieve – voor Bofill zijn dit geen vaste tegenstellingen, maar krachten die elkaar voortdurend beïnvloeden.

De kern van zijn artistieke zoektocht ligt in de spanning tussen isolement en eenheid. Zijn werk verbeeldt een continu ontwikkelingsproces waarin het individuele en het universele elkaar afwisselen en uiteindelijk samenvallen. Esthetische schoonheid ziet Bofill niet als decoratie, maar als harmonie: het moment waarop uitersten in balans komen en dualiteit wordt opgeheven.

Zijn oeuvre werd internationaal erkend met diverse onderscheidingen. In 1982 ontving hij de Josep Llimona-prijs voor sculptuur van het Cercle Artístic de Sant Lluc. In 1997 werd hij door de Catalaanse regering onderscheiden met de President Francesc Macià-medaille voor Werk, en in 2001 volgde de Prix International d’Art Contemporain de Monte Carlo.