Met zijn langgerekte, armloze bronzen figuren heeft Peter Leyenaar (1923–2023) een geheel eigen mensbeeld gecreëerd. Neutraal van houding en ontdaan van individuele kenmerken, functioneren zijn figuren als archetypen. Titels als Lijfelijk gevangen, Verlegen, Schouder aan schouder en Samen apart maken duidelijk waar het in zijn oeuvre om draait: de complexe relatie tussen mensen onderling.
Zowel in ontwerp als uitvoering tonen Leyenaars bronzen een uitzonderlijk beeldend en scheppend vermogen. Hoewel zijn sculpturen vaak een aanzienlijke fysieke aanwezigheid hebben, ogen zij opvallend licht en ingetogen. Dat effect ontstaat door de slanke proporties, de opwaartse beweging van de lichamen en de subtiele spanning tussen de figuren, die samen een dynamisch maar evenwichtig geheel vormen.
Leyenaars verlangen om lichte, niet-statische figuren te maken leidde ertoe dat hij het directe hakken in steen al vroeg verruilde voor het opbouwen in klei. Deze werkwijze bood hem de vrijheid om beweging en kwetsbaarheid centraal te stellen. Zijn beelden lijken zich los te maken van de aarde: ze rijzen op, balanceren, raken elkaar zonder samen te vallen.
Die fysieke gevoeligheid is nauw verbonden met zijn liefde voor het klassieke ballet. Net als dansers lijken zijn figuren zich op de toppen van hun tenen te bevinden, gevangen in een moment van concentratie en fragiel evenwicht. In Leyenaars werk wordt het menselijk lichaam zo een drager van emotie, verbondenheid en afstand — stilstaand, maar altijd in beweging.
