Silvano Bozzolini (Fiesole, Italië, 1911 – Parijs, 1998) was een Italiaans kunstenaar die een consistente en inhoudelijk sterke bijdrage leverde aan de ontwikkeling van de geometrische abstractie in de twintigste eeuw. Zijn oeuvre bevindt zich op het snijvlak van schilderkunst en grafiek en is nauw verbonden met de naoorlogse abstracte kunstscene in Parijs.

Bozzolini studeerde aan de Accademia di Belle Arti in Florence en vervolgde zijn opleiding aan de Académie des Beaux-Arts in Parijs, waar hij zich definitief vestigde. In 1947 realiseerde hij zijn eerste abstracte werk, een beslissend moment dat het begin markeerde van een langdurige artistieke toewijding aan abstracte, geometrische composities.

In Parijs onderhield Bozzolini intensieve contacten met andere kunstenaars die werkten binnen de geometrisch-abstracte traditie. Hij bewoog zich in een internationaal netwerk van abstracte kunstenaars en stond onder meer op vriendschappelijke voet met Alberto Magnelli, een sleutelfiguur binnen de concrete en geometrische abstractie. Deze uitwisseling droeg bij aan de helderheid en discipline van Bozzolini’s beeldtaal, waarin vorm, ritme en structuur centraal staan.

Naast zijn schilderkunst werkte Bozzolini als grafisch kunstenaar, waarbij hij zich toelegde op houtsneden en linoleumsneden. Deze technieken vormden niet alleen een belangrijk onderdeel van zijn artistieke praktijk, maar boden hem ook een bron van inkomsten. Zijn grafisch werk kenmerkt zich door dezelfde formele precisie en abstracte helderheid als zijn schilderijen.

Silvano Bozzolini exposeerde internationaal, met tentoonstellingen in Parijs, Sofia, Milaan en Lausanne. Zijn werk wordt vandaag de dag gewaardeerd als een representatief voorbeeld van de naoorlogse Europese abstractie, waarin Italiaanse wortels en de Parijse avant-garde samenkomen in een sobere en evenwichtige vormentaal.