Victor Simonin (1877-1946) was een Belgisch neorealistisch kunstschilder, geboren in Brussel. Hij volgde avondlessen aan de Academie voor Schone Kunsten in Brussel en studeerde tegelijkertijd viool aan het Conservatorium. Na een ongeluk dat leidde tot een handicap aan zijn linkerhand, besloot hij zich volledig op de schilderkunst te richten.

Simonin was een prominent lid van de kunstenaarsvereniging "Le Sillon", een groep jonge Belgische schilders die rond 1900 het impressionisme herontdekten. Zijn oeuvre bestaat voornamelijk uit stillevens en landschappen, waarbij zijn krachtige en brede schilderstijl doet denken aan die van Guillaume Vogels.

In 1941 ontving hij de prestigieuze A. Oleffe-prijs, een erkenning voor zijn bijdrage aan de Belgische schilderkunst. Postuum werden zijn werken geëxposeerd in het Musée d'Ixelles in 1977 en in het Centre d'Art de Rouge-Cloître in 1997, wat getuigt van een blijvende waardering voor zijn artistieke nalatenschap.

Simonin's schilderijen worden nog steeds gewaardeerd en regelmatig aangeboden op veilingen, waar ze geliefd zijn bij verzamelaars vanwege hun levendige weergave en technische vaardigheid.