Hans de Bruijn, geboren in 1959 te Leiden, is een Nederlandse beeldend kunstenaar wiens werk diep geworteld is in de schildertraditie, met een bijzondere nadruk op het expressionisme en de romantiek. Hij studeerde cum laude af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK) in Den Haag in 1986 en vervolgde zijn opleiding met een tweejarige werkperiode aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam.
In zijn schilderijen verkent De Bruijn het "landschap van de schilderkunst". Hij haalt inspiratie uit de rijke geschiedenis van de schilderkunst, waarbij de romantiek een prominente rol speelt. Dit komt onder meer tot uiting in zijn werken gebaseerd op tekeningen van Albrecht Dürer, zoals afbeeldingen van de haas en de hond. De Bruijn legt een directe link tussen Dürer en de 20e-eeuwse kunstenaar Joseph Beuys, wiens sjamanistische visie kunst verbindt met een dode haas. Deze combinatie van religieuze aspecten en mythologie geeft zijn werk een diepere betekenis.
Zijn schildertechniek kenmerkt zich door het gebruik van smeuïg dikke verf, die hij met kwast en mes 'boetseert'. Door deze benadering ontstaat onder zijn regie, vanuit de chaos van de beweging, een visionair beeld. Deze werkwijze plaatst hem in de expressionistische traditie, waarbij de passie voor de expressieve kracht van verf centraal staat.
De Bruijns oeuvre wordt gekenmerkt door een voortdurende dialoog tussen verleden en heden, traditie en vernieuwing. Zijn werk getuigt van een diepe waardering voor de kunstgeschiedenis, terwijl hij tegelijkertijd zoekt naar nieuwe manieren om deze tradities te interpreteren en te transformeren.
