Bernardus Antonie ('Bernard') van Beek (Amsterdam, 30 januari 1875 – Kortenhoef, 6 maart 1941) was een Nederlands kunstschilder, bekend om zijn sfeervolle landschappen en verbonden met de Haagse School. Zijn werk wordt gekenmerkt door een subtiel kleurgebruik en een bijzondere aandacht voor de stemming van het landschap.

Jeugd en opleiding

Van Beek begon zijn carrière als decoratieschilder bij zijn vader en volgde daarna een opleiding aan de School voor Kunstnijverheid. Hoewel hij geen formele academische opleiding in de schilderkunst genoot, ontwikkelde hij zichzelf tot een bekwaam kunstschilder.

Artistieke ontwikkeling en invloeden

Aanvankelijk woonde en werkte Van Beek in Amsterdam, maar vanaf 1901 bezocht hij regelmatig het waterrijke Kortenhoef om te schilderen. In 1911 vestigde hij zich definitief in dit dorp, waar hij bevriend raakte met Constant Gabriël. Gabriël had een grote invloed op Van Beeks vroege werk en introduceerde hem tot onderwerpen zoals slootjes met waterlelies, drogende fuiken aan een plas en turfbaggeraars. Daarnaast kreeg hij advies van Evert Pieters en Jan Hillebrand Wijsmuller, die zijn techniek verder verfijnden.

Stijl en thematiek

Van Beeks landschappen tonen een duidelijke invloed van de Haagse School, met een nadruk op tonaliteit en sfeer. Zijn palet is overwegend ingetogen, met subtiele kleurnuances die de melancholie en rust van het Nederlandse landschap vastleggen. Naast de kenmerkende Kortenhoefse plassen en waterlelies schilderde hij ook oude stadsbuurten en, met name in de jaren twintig, heldere, lichte dorpsgezichten.

Erfgoed en nalatenschap

Bernard van Beek overleed op 6 maart 1941 in Kortenhoef, 66 jaar oud. Zijn werk is opgenomen in de collecties van verschillende musea, waaronder het Goois Museum in Hilversum. Zijn schilderijen bieden een tijdloos venster op het Nederlandse landschap en dorpsleven van het begin van de 20e eeuw, en blijven gewaardeerd om hun serene schoonheid en technische vakmanschap.