Pnina Gafni (Haifa, 1946 – Delft, 2003) was een Israëlisch-Nederlandse kunstenaar die bekendstond om haar poëtische en gelaagde beeldtaal, waarin persoonlijke herinneringen en universele thema’s in elkaar overvloeiden. Geboren in het jonge Israël van vlak na de onafhankelijkheid, groeide ze op in een samenleving vol contrasten: traditie en moderniteit, hoop en conflict. Deze ervaringen vormden een belangrijke voedingsbodem voor haar kunst.
In de jaren zeventig verhuisde Gafni naar Nederland, waar ze zich vestigde in Delft. Ze studeerde onder andere aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag en ontwikkelde een eigenzinnig oeuvre dat zich niet gemakkelijk in één stroming liet vangen. Haar werk bewoog zich op het snijvlak van schilderkunst, grafiek en ruimtelijk werk.
Kenmerkend voor Gafni’s stijl was het gebruik van subtiele kleurschakeringen, fragiele lijnen en symbolische motieven. Ze putte uit haar Israëlische achtergrond, maar ook uit Europese kunsttradities en persoonlijke mijmeringen over migratie, identiteit en vergankelijkheid. Veel van haar werk heeft een meditatieve, bijna sacrale sfeer, waarbij de beschouwer wordt uitgenodigd tot verstilling en reflectie.
Naast haar eigen praktijk gaf Gafni les en was ze actief in kunstenaarscollectieven in Delft en omgeving. Ze stond bekend als een warme en kritische geest, die jongere kunstenaars stimuleerde om hun eigen stem te vinden.
Pnina Gafni overleed in 2003 in Delft. Ze liet een oeuvre na dat nog steeds aanspreekt door de ingetogen kracht en emotionele diepte. Haar werk is te vinden in particuliere collecties en is incidenteel tentoongesteld in Nederland en Israël. Ze blijft herinnerd als een kunstenaar die culturen en ervaringen met elkaar wist te verbinden in een visuele taal die zowel persoonlijk als universeel is.
