Eric Morren (1970, De Bilt) studeerde aan het Grafisch Lyceum in Utrecht en opende op tweeëntwintigjarige leeftijd zijn eerste atelier, Atelier Eric, aan de Oudegracht. Wat begon als een atelier en tentoonstellingsruimte voor zijn eigen abstracte schilderkunst, ontwikkelde zich al snel tot een galerie en ontmoetingsplaats voor andere kunstenaars. Morren bleek een begenadigd galeriehouder en breidde uiteindelijk uit naar meerdere locaties in Utrecht, Amsterdam en Haarlem.
Na een periode van reflectie, beïnvloed door oosterse filosofie, koos Morren ervoor om terug te keren naar de oorspronkelijke locatie van de galerie, waardoor er ruimte ontstond voor een hernieuwde persoonlijke artistieke praktijk. Hij wendde zich tot de beeldhouwkunst, leerde zichzelf lassen en ontwikkelde snel een kenmerkende beeldtaal.
Morrens gelaste stalen sculpturen maken gebruik van een ingetogen geometrische vocabulaire van verticale assen en cirkelvormige elementen. Geworteld in het vroeg-twintigste-eeuwse modernisme en de constructivistische tradities, roepen de werken door hun industriële materialiteit en opwaartse oriëntatie ook het post-Apollo 11-futurisme op. Ze zijn tegelijk architectonisch en instrumenteel en kunnen worden gezien als antennes of ontvangers, die bemiddelen tussen aarde en kosmos, terwijl hun totemachtige vormen doen denken aan tribale en rituele objecten.
Door deze synthese van modernistische helderheid, optimisme uit het ruimtetijdperk en archaïsche symboliek functioneren Morrens sculpturen als hybride vormen die industriële precisie verenigen met metafysische resonantie.
