Olieverf op doek
130 x 115 cm.
Gesigneerd: rechts onder ‘Jan Sluijters’
Herkomst: Particuliere collectie, België; Kunsthandel Studio 2000, Blaricum; Particuliere collectie Almere; in buikleen van Jan Sluijters jr.; Galerie Brabant, Woudrichem; particuliere collectie Jan Sluijters jr., Hilversum, Loenersloot (Stichtse Vecht); particuliere collectie Jan Sluijters, Amsterdam; Het hing lange tijd in de eetkamer van het huis aan het Olympiaplein.
Tentoongesteld: Catalogus van de 30ste tentoonstelling van de Vereeniging van beeldende kunstenaars De Onafhankelijken Stedelijk Museum Amsterdam , Amsterdam , 1927-05-21 - 1927-06-19 , nr. 298, met titel 'Tulpen' en te koop voor f 1800,-; Openingstentoonstelling Kunstzaal van Lier aan het Rokin Kunstzaal Van Lier , Amsterdam , 1927-09-01 - 1927-09-30, bron: Het Leven, 1 okt. 1927 (afb.); Jan Sluijters (Den Bosch 1972) Noordbrabants Museum , Den Bosch , 1972-11-11 - 1972-12-17 , nr. 52Anoniem, Een nieuwe Kunstzaal in de hoofdstad De Telegraaf, 13-09-1927 ‘Een stilleven met trotsche gele en roode tulpen, uitwaaiend op een blauw fond’.
Literatuur: P.E.M. Hammann, 'Jan Sluijters Jr. over zijn beroemde vader: 'Hij beoordeelde alles vanuit zijn eigen standpunt: dat van de kunstenaar': Studio 2000 Magazine, jrg. 6, nr. 2, p. 29 (afb.).
Dit werk is opgenomen in het archief van het RKD onder Afbeeldingsnummer 0000062085. De Nederlandse kunstschilder Jan Sluijters (1881-1957) experimenteerde met verschillende internationale stromingen zoals het fauvisme, kubisme en luminisme. Sluijters is voornamelijk bekend om zijn vrouwenportretten, naakten en landschappen. Minder belicht zijn de talloze bloemstukken met allerlei bloemsoorten in felle kleuren en vrije penseelvoering, die hij in de loop der jaren vervaardigde. Tulpen, chrysanten, dahlia’s, geraniums, zonnebloemen, hortensia’s, rododendrons en lelies zijn vrijwel onmisbaar in zijn schilderkunst. Al heel vroeg bleken bloemen hem te inspireren. Het gerucht gaat zelfs dat Sluijters elk boeket dat bij hem in huis werd gehaald schilderde. Voor een colorist als Sluijters waren bloemen thema’s bij uitstek voor een levendige kleur- en vormverwerking. Schilderen was voor hem dagelijkse, bijna fysieke inspanning, waarbij hij de strijd aanging met de verf op het doek. Bloemstukken vormden het motief dat hem in de gelegenheid stelde te experimenteren met vorm en kleur, en zijn gevoelens kwamen duidelijk tot uiting in de bloemstillevens. Sluijters kreeg niet voor niets de bijnaam ‘schildersbeest’. Hij gaf als het ware uitdrukking aan wat er in hem leefde en groeide, en dit resulteerde in een explosie van kleuren op het doek. Een van de toonaangevende critici van die tijd, N.H. Wolf, schreef in 1923 in het tijdschrift De Kunst: ‘En nu is het, of Sluijters plotseling van gevoelens verandert: hij zoekt het licht en de kleur vóór alles! Zijn bloemenstillevens worden symphonieën van klaterende kleuren, - brutaal soms, overdreven een enkele keer, maar altijd belangwekkend en aantrekkelijk.’
