Paul Joseph Constantin (Constan(t)) Gabriël (1828–1903) was een verfijnde en eigenzinnige vertegenwoordiger van de Haagse School, bekend om zijn verstilde weergaven van het Hollandse landschap. Geboren in Amsterdam in een artistiek milieu, ontwikkelde hij zich via een onregelmatig opleidingstraject tot een schilder die vooral leerde door directe observatie van de natuur.

Na een vormende periode in Oosterbeek en een langdurig verblijf in Brussel, waar hij in aanraking kwam met de ideeën van de Barbizon-schilders, vond Gabriël zijn eigen signatuur. Jaarlijks keerde hij terug naar Nederland om het open polderland, rivieren en luchten vast te leggen. Zijn werk kenmerkt zich door eenvoud en helderheid: molens, bruggen en boten fungeren als ankerpunten in uitgebalanceerde composities.

Hoewel hij tot de Haagse School wordt gerekend, week hij af van het dominante grijze palet door juist subtiele kleurverschillen en lichtnuances te benadrukken. Hij zag zichzelf als een ‘harmonist’, gericht op de onderlinge balans van toon en kleur. Zijn schilderijen ontstonden vanuit schetsen in de natuur, maar werden zorgvuldig uitgewerkt in het atelier, waarbij de lucht vaak als laatste en bepalend element werd toegevoegd.

Gabriël laat een oeuvre na waarin het ogenschijnlijk eenvoudige landschap wordt teruggebracht tot zijn essentie—een verstilde, bijna abstracte harmonie van licht, ruimte en vorm.