Riete Sterenberg-Gompertz werd geboren in 1919 in Amsterdam. Van jongs af aan toonde zij een groot tekentalent, dat zij niet alleen artistiek maar ook in dienst van een hoger doel wist te benutten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde Riete een moedige en cruciale rol in het verzet. Vanuit het huis van Tine en Herman Waage op het Merwedeplein – een pand dat in verzetskringen bekend stond als de PBC, de Persoonsbewijzencentrale – vervalste zij talloze persoonsbewijzen. Met haar vaardige hand hielp zij vele mensen aan documenten waarmee zij aan deportatie en vervolging konden ontsnappen.
Haar verzetswerk bleef niet zonder gevaar. Riete werd uiteindelijk gearresteerd. Als protestantse Jodin werd zij via Westerbork gedeporteerd naar Theresiënstadt, het beruchte concentratiekamp waar velen de oorlog niet overleefden. Riete echter wist deze zware beproeving te doorstaan en werd bij de bevrijding van het kamp gered. Na de oorlog keerde zij terug naar haar geboortestad Amsterdam.
Na deze ingrijpende periode hervatte Riete haar werk als schilderes. Haar ervaringen gaven een extra diepgang en gevoeligheid aan haar kunst, waarin zij figuratieve onderwerpen, landschappen en stillevens op een persoonlijke, soms melancholieke wijze vastlegde. Haar werk kenmerkte zich door een warm kleurgebruik, een losse toets en een groot gevoel voor sfeer en intimiteit.
Riete bleef haar hele leven bevriend met Tine Boeke-Kramer (voorheen Waage-Kramer), met wie zij tijdens de oorlog zo nauw samenwerkte. Deze vriendschap stond symbool voor de onverbrekelijke band die in de meest donkere tijden was gesmeed.
Sterenberg-Gompertz bleef actief als kunstenaar en bleef geëngageerd met de wereld om haar heen. Ze overleed in 1993, maar haar levensverhaal en haar werk vormen een blijvend eerbetoon aan moed, vriendschap en artistieke toewijding.
